Rodzaje wydłużek

Wszędzie tam, gdzie nie można w naturalny sposób wyrównać wydłużenia sieci przewodów – co zachodzi przede wszystkim wówczas, jeżeli odcinki rur są dość długie i proste lub gdy mają większe średnice – trzeba stosować specjalne wydłużki. Najprostszym rodzajem jest wydłużka o podwójnych ramionach w postaci litery U. Można ją wykonać na budowie ze spawanych łuków i z prostych odcinków rur. Wydłużki tego typu stają się bardziej elastyczne przy stosowaniu formy liry, przy czym obok gładkich rur używa się rur falistych lub półfalistych. Wydłużki te dostarcza się z kołnierzami albo z końcówkami do spawania. Co do wielkości strzałki ugięcia i siły naprężającej należy zasięgnąć informacji u wytwórcy. Zdolność obciążenia zmniejsza się wraz ze wzrostem temperatury. Zasadnicze dane dotyczące strzałki ugięcia wydłużki lirowej. Wydłużki proste w formie U osiągają ok 80% wartości kompensującej gładkich wydłużek lirowych. Wydłużki łukowe z rur gładkich odznaczają się dużą pewnością działania. Wadą ich jest duży wysięg, co często nie jest dopuszczalne w przewodach rurowych ułożonych w kanałach. Kompensatory z elastycznej rury falistej wymagają zmiany kierunku prowadzonego przewodu. Ich zdolność kompensacji jest duża w stosunku do wysięgu, a wymagana siła przesuwu względnie mała. Podobnie wykonane są przegubowe kompensatory talerzowe. W obu rodzajach elastyczne odcinki pośrednie są odciążone przed działaniem sił rozciągających i ściskających przewodów rurowych przez boczne setągacze prowadzone w przegubach. Jeśli wydłużenie ma być wyrównane bez zmiany kierunku, wtedy kompensator musi przyjmować elastycznie odkształcenie wzdłuż osi rury. Do tego rodzaju konstrukcji należy między innymi kompensator soczewkowy lub z rury falistej, i kompensator tarczowy, sprężynujący. Kompensatory soczewkowe nadają się tylko do przewodów o ciśnieniu wewnętrznym do 3 atn. Mogą one być stosowane tylko przy większych średnicach, mniej więcej powyżej Dnom 150, ponieważ prze- wody o mniejszych średnicach i o małych momentach zginających mogą ulec wyboczeniu przy dużych siłach poosiowych. Kompensatory soczewkowe są wrażliwe na siły zginające, dlatego też buduje się je najczęściej z punktem stałym z jednej strony i prowadzeniem poosiowym z drugiej strony. Kompensatory tarczowe sprężynujące mogą być używane również i przy wyższych ciśnieniach. Wymienione wyżej. uwagi odnoszą się do sił przesuwu, dlatego też punkty stałe przewodów należy specjalnie solidnie wykonać i połączyć z murami albo z fundamentami. Trwałość kompensatorów osiowych jest ograniczona. Przy kompensacji wydłużeń liniowych aż do 600 mm można stosować kompensatory dławnicowe. Nadają się one tylko do przewodów zdalaczynnych o dużych średnicach. W uszczelce dławnicy działają dodatkowe siły tarcia, dlatego kompensatory te pracują z drganiami, przy czym do uszczelki dostają się łatwo obce ciała. Szczelność kompensatorów musi być szczególnie troskliwie dozorowana muszą być one umieszczone w łatwo dostępnych studzienkach, jak zresztą wszystkie kompensatory Wydłużki dławnicowe stosowane w sieciach cieplnych w Polsce wykonywane są z rur stalowych, a nie z odlewów. W technice ogrzewania zdalaczynnego stosuje się ze względów użytkowych coraz częściej swobodne wyrównania wydłużeń lub kompensatory łukowe. Tendencję taką można zauważyć również w budowie przewodów o wysokich ciśnieniach. [więcej w: hologramy na legitymację studencką, biologiczne oczyszczalnie ścieków, wynajem domów w bardzo dobrych cenach ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: biologiczne oczyszczalnie ścieków hologramy na legitymację studencką wynajem domów w bardzo dobrych cenach