Wydajność garnka kondensacyjnego

Wydajność garnka kondensacyjnego musi być dostosowana do ilości kondensatu skraplającego się podczas normalnej pracy, ponieważ zarówno za duży jak i za mały garnek kondensacyjny pracuje nieekonomicznie. Przy nagrzewaniu zimnej instalacji ogrzewania powstają bardzo wielkie ilości kondensatu, których najczęściej nie może odprowadzić garnek kondensacyjny dopasowany prawidłowo do normalnych warunków ·pracy. Dlatego też w każdym garnku kondensacyjnym jest wbudowany przewód obejściowy albo podobne urządzenie, włączane jedynie podczas nagrzewania, które wyłączane jest przy przejściu do pracy normalnej. Jak to wynika z doświadczenia, odwadniacze ulegają łatwo uszkodzeniom, przy czym znaczne ilości pary mogą niepostrzeżenie uchodzić do przewodu kondensatu. W praktyce wymagają one przeto starannego dozoru i częstych napraw. Dla ułatwienia kontroli i prac konserwatorskich, odwadniacze powinny być ustawione w sposób zrozumiały dla obsługi, prawidłowo oznaczone i umieszczone w łatwo dostępnym miejscu. Garnki kondensacyjne umieszczone w miejscach eksponowanych zaopatruje się w przewody obejściowe, tak aby można było wymontować je, nie przerywając działania instalacji. Przewód obejściowy, którego średnica jest mniejsza o 1 – 2 wielkości od średnicy doprowadzenia do garnka, może przejąć chwilowo zadanie odprowadzania kondensatu, przy czym trzeba odpowiednio przymknąć zawór odcinający. Za garnkiem kondensacyjnym umieszcza się zawór zwrotny, aby zapobiec powrotnemu przedostawaniu się pary do przewodu parowego w chwili, gdy w jakichś warunkach pracy powstanie o wrotna różnica ciśnień albo jeśli wzrośnie ciśnienie w przewodzie kondensatu. Jeśli ma cza z przewodami istnieć możliwość odwadniania jakiegoś odcinka przewodu, nawet przy uszkodzonym przewodzie kondensatu, wtedy trzeba prze- widzieć dodatkowy spust w przewodzie tym stosuje się zawór dławiący i odcinający. Jeśli kondensat odprowadza się z przewodu parowego o wysokim ciśnieniu do przewodu otwartego, a więc mającego łączność z atmosferą, wtedy przy obniżeniu ciśnienia występuje parowanie kondensatu. Entalpia wytworzonej w ten sposób pary jest zwykle stracona. W odniesieniu do 1 kG kondensatu wynosi to przy ciśnieniu pary 3 at 34 kcal, zaś przy 5 at 54 kcal. W tym procesie traci się nie tylko ciepło, ale także sam kondensat, który musi być zastępowany dodatkową wodą zasilającą. Wynosi to przy ciśnieniu 3 atm strat kondensatu, zaś przy 5 atm. Często, aby uczynić pracę bardziej ekonomiczną, wykorzystuje się we wstępnym podgrzewaczu wody parę wytwarzającą się w naczyniu zbiorczym kondensatu. Przewody parowe i urządzenia zasilane parą muszą być odpowietrzone przy uruchamianiu i napowietrzone przy wyłączaniu urządzenia: Można to przeprowadzać ręcznie – albo samoczynnie jeżeli duże są średnice przewodów lub wydajności urządzeń przy wyłączaniu sporadycznym w znacznych odstępach czasu. Ogrzewania parowe niskiego ciśnienia mają stałe połączenia z atmosferą za pośrednictwem przewodu kondensatu, a,więc w ten sposób odpowietrzają się i napowietrzają swobodnie. W odcinanych częściach sieci, które są często włączane i wyłączane, umieszcza się samoczynne urządzenia napowietrzające i odpowietrzające. W urządzeniach niskociśnieniowych wykonanie ich jest podobne do odwadniaczy parowych. Człon rozszerzający się podczas przepływu pary zamyka pod wpływem temperatury mały zawór powietrzny, a otwiera go znowu przy ochłodzeniu. [hasła pokrewne: rejestr uprawnień budowlanych, pompa ciepła solanka woda, domex częstochowa ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: domex częstochowa pompa ciepła solanka woda rejestr uprawnień budowlanych